กวี ศรีสยาม เขียนพีระ ส่องคืนอธรรม อ่านศุภวิชญ์ วีสเพ็ญ วาดเผยแพร่ทางเว็บไซต์สนามราษฎรในช่วงครบรอบ 60 ปี การจากไปของจิตร ภูมิศักดิ์ [บทกวีฉบับเต็มอยู่ด้านล่าง][To read “The Spirit of Journalism (A Warning Once Again from an Old Friend)” with the introduction in English, click here]       เปิบข้าวทุกคราวคำจงสูจำเปนอาจิณเหงื่อกูที่สูกินจึงก่อเกิดมาเปนคน      ข้าวนี้น่ะมีรสให้ชนชิมทุกชั้นชนเบื้องหลังสิทุกข์ทนและขมขื่นจนเขียวคาว      จากแรงมาเปนรวงระยะทางนั้นเหยียดยาวจากรวงเปนเม็ดพราวล้วนทุกข์ยากลำเค็ญเข็ญ      เหงื่อหยดสักกี่หยาดทุกหยดหยาดล้วนยากเย็นปูดโปนกี่เส้นเอ็นจึงแปรรวงมาเปิบกิน      น้ำเหงื่อที่เรื่อแดงและน้ำแรงอันหลั่งรินสายเลือดกูทั้งสิ้นที่สูซดกำซาบฟัน เนื้อหาข้างต้นตัดมาจากกาพย์ห่อโคลงความยาว 72 บทชื่อ “วิญญาณหนังสือพิมพ์ (คำเตือนจากเพื่อนเก่าอีกครั้ง)” แต่งโดยกวี ศรีสยาม นามปากกาหนึ่งของจิตร ภูมิศักดิ์ (ชาตะ 2473 มรณะ … Continue reading วิญญาณหนังสือพิมพ์ (คำเตือนจากเพื่อนเก่าอีกครั้ง)